Sinds enige tijd publiceert onze redactie de Ruhrgolder van de Week. Dat is iemand van een regionale voetbalclub die in het zonnetje wordt gezet en voorzien wordt van een overheerlijk biertje, gesponsord door een van onze sponsoren: Ruhrgold. Het kan gaan om een pechvogel, een supervrijwilliger, een prijswinnaar of anderzijds. Ook een elftal kan in aanmerking voor deze unieke uitverkiezing. Of het nu gaat om het dertiende van Voorschoten’97, het tweede van DoCoS of het achtste van Valken’68, het kan allemaal. Mail naar [email protected] en geef aan waarom een doos Ruhrgold ergens op zijn plaats is.

,,Frank Kraan anticipeerde uitstekend op een afgeslagen corner, controleerde de bal achteloos op zijn borst en joeg de bal met een dropkick hoog in de touwen.” Een spelfragment uit El Clasico? Uit Man United tegen City? Boca Juniors versus River Plata? Nee, het doelpunt was te bewonderen op veld zes tijdens de wedstrijd Voorschoten’97 13 tegen RCL 13. Of er zwaar wordt overdreven valt niet te controleren; er zijn geen beelden van de wedstrijd. De redactie van de Ruhrgolder van de week gaat maar af op de eerlijkheid van de speler zelf en zijn elftalgenoten Maarten Ferguson en Joost Kraan.

Gedrieën schudden ze heftig van nee op de vraag of het dertiende er geen hout van kan. ,,Nee, we proberen altijd alles voetballend op te lossen. Dat doelpunt ging precies zo als hij het beschreef. Nou ja, bijna precies”, meldt  Ferguson. ,,De as is zonder meer uitstekend: de kwaliteiten van de doelman, de centrale verdediger en de spits staan buiten kijf. Ook grensrechter Joost zorgt voor de nodige punten.” Vanzelfsprekend ontkent deze heftig: ,,Ik vlag altijd eerlijk.” Iedere volger van het amateurvoetbal weet dat een eerlijke grensrechter even zeldzaam is als een olifant in een aardbeienveld, maar dit terzijde.

Voorschoten 13 is een elftal zoals er duizenden in Nederland te vinden zijn. De kern wordt gevormd door spelers die sinds de vroegste jeugd met elkaar spelen, aangevuld met jongens die later ingestroomd zijn. Hoewel niet op het hoogste niveau spelend en zeker niet elke week winnend vormt de groep een hecht geheel waar men elkaar ook buiten de club opzoekt. Tekenend voor de band zijn twee spelers, nu wonend in respectievelijk Amersfoort en Amsterdam, die vrijwel wekelijks naar Voorschoten reizen om hun potje mee te spelen. Trainingen worden druk bezocht en zaterdagse afschrijvingen, omdat bijvoorbeeld het aquarium nodig schoon gemaakt moet worden zijn er amper. De derde helft wordt op waarde geschat en dus ook de doos Ruhrgold. Kenners als het zijn volgen ze ook leidenamateurvoetbal op de voet. Zonder blikken of blozen zegt Ferguson: ,,Ik kijk elke dag een keer ’s ochtends en een keer ’s avonds.” Jaja, Maarten. Of Frank Kraan zich door zijn magistrale doelpunt definitief in het elftal heeft gespeeld is de vraag. Broer Joost: ,,Frank zit nog in zijn proeftijd. De beslissing valt later.”

De doos Ruhrgold werkte inspirerend: na de portretfoto trad men aan tegen directe concurrent RCL waar Voorschoten’97 als een stoomwals met 1-0 overheen denderde met een knappe vierde plaats als gevolg. De weg is nog lang, maar een kampioenschap valt zeker niet uit te sluiten. We moeten de mannen teleurstellen: de doos Ruhrgold wordt maar eenmalig uitgereikt, dus bij een feest zal men zelf voor het kostelijke vocht moeten zorgen.