Vorig seizoen was Mike Bekooij vier maanden uit de roulatie doordat de aanvaller van FC Boshuizen zijn enkelbanden afscheurde bij een ‘lullig’ ongelukje. Achteraf bezien viel deze blessure volkomen in het niet bij datgene wat de bij Mentor Medical Systems werkzame Leidenaar overkwam in de zomer van 2018. Ondertussen is de spits weer terug op de velden en het lijkt erop dat binnenkort de eerste minuten kunnen worden gemaakt in het tweede elftal.

,,Op een zeker moment ontdekte ik een knobbeltje in mijn hals. Ik was daar niet gerust op en na even aarzelen besloot ik de huisarts te bezoeken. Er werd bloed geprikt en daaruit kwam voort dat ik mij geen zorgen hoefde te maken. Ik moest wel terugkomen wanneer ‘het oneffenheidje’ niet zou wegtrekken. Helaas bleef de situatie onveranderd en men besloot een thoraxfoto te maken. Ook dat leverde niets op, maar een punctie liet wat anders zien. De ziekte van Hodgkin werd vastgesteld ofwel lymfklierkanker.”

Archieffoto: RVC’33-FC Boshuizen, seizoen 2017-2018

Bekooijs vrees dat er wat mis was ondanks eerdere berichtgeving werd zo bewaarheid. ,,Natuurlijk was dat slikken, maar gezien mijn levensmotto ging ik met positivisme het traject in. Ik las er van alles over op internet en ik wist dat er een grote kans was op genezing. Het doet je echter wel beseffen dat het ook fout kan gaan. Een week na het operatief wegsnijden van de klier is er een scan gemaakt van het hele lichaam. Dat zijn verschrikkelijk nare dagen, want het kan maar zo zijn dat de kanker zich verder openbaart. Er bleek ook nog een plekje te zitten op mijn borst. Ik zat al met al in het tweede stadium van deze ziekte. Het had dus erger, maar ook beter kunnen zijn. Voor mij was het een volkomen nieuw hoofdstuk. Voor die tijd heb ik nooit iets wezenlijks gemankeerd.”

Chemotherapie was de volgende fase voor de voorheen belangrijke pion van de eersteklasser. ,,Een zware periode brak aan. Ik was dikwijls heel beroerd van de behandeling. Kon ik dagen in bed van liggen zonder ook maar iets te kunnen. Vaak was ik draaierig en ik kotste me wezenloos. Dat zijn momenten dat je het leven enorm leert waarderen als het wel goed met je gaat.”

Na een traject van vier maanden, met de laatste kuur in het begin van oktober, liet een PET-scan zien dat de behandeling aansloeg. Vervolgens werd Bekooij nog bestraald. Hij werd er wel moe van, maar vergeleken bij de chemo was het ‘goed te doen’. Een laatste scan daarna wees uit dat het herstel zich volledig had ingezet. ,,Waar het in die maanden daarvoor kon, ben ik wel op de sportschool geweest. Dat heeft gemaakt dat ik niet helemaal weer vanaf nul hoefde te beginnen. Nu train ik al wat weken mee en het gaat prima met me. Ik voel me eigenlijk boven verwachting goed, maar ik wil niet te ver vooruit kijken. De intentie is er om volledig terug te komen op niveau, maar laat ik eerst maar eens afwachten hoe het gaat als ik binnenkort een kwartiertje of half uurtje heb gespeeld.”

Bekooij afsluitend: ,,Ik ben wel gewoon bij de meeste thuiswedstrijden gaan kijken. FC Boshuizen doet het goed en wellicht zit er promotie in. Te ver vooruitzien heeft echter geen zin. Ik ben eigenlijk niet zo’n prater en heb zeker geen zin mijn verhaal vaak te vertellen. Het is nu opgetekend en we gaan weer positief verder.”