Oude clubhelden: keeper Peter van der Heijden (Meerburg, FC Den Haag, RCL, Meerburg)

,,Als keeper heb ik van alles meegemaakt. Sportieve hoogte- en dieptepunten. De sport heeft mij veel gegeven; omgaan met de vreemdste snoeshanen, vriendschappen voor het leven, ervaringen en herinneringen die niemand van mij kan afnemen. Het nest waar ik uitkom en het voetbal hebben mij gevormd tot wie ik nu ben.”

1974-1975. Staand v.l.n.r.: Peter Romijn, Wim Bekkering (trainer), Rob Groenendaal, Hennie Rotmensen, Rien van Veen, Jan Klein, Cees de Rooij, Cees Boere, Theo Ruiten, Thijs de Witt (aanvoerder), Gerrit Kransse (grensrechter); gehurkt v.l.n.r.: Peter van der Heijden, Bram den Os, Koen Geijer, Rob Korenman, Hans Wagenaar, Paul van der Heijden, Loek de Jeu.

Op bezoek bij Peter van der Heijden (64). Hij stond onder de lat bij Meerburg, FC Den Haag, RCL en sloot zijn loopbaan af bij Meerburg, zijn 1ste liefde. Voor Meerburg beperkte hij zich niet tot de twee trainingen en die ene wedstrijd per week. Hij heeft bij de zwart-witte vereniging talloze functies bekleed. Nee, niet  op het pluche gezeten, dat is voorbehouden aan de voorzitter en penningmeester.

Peter van der Heijden voor zijn computer. Op deze plek schreef hij ontelbare verslagen, maakte 100-den grafieken en puzzelde als wedstrijdsecretaris op welk veld en hoe laat er gespeeld kon worden.

Wel de harde bank van onder andere wedstrijdsecretaris gevoeld. Dat is een zware kluif: ruimte en tijd vinden voor de vele teams op het beperkte aantal velden. Op deze vrijdagmiddag geen geroffel op de eigen borst, dat is hem vreemd. De gastheer vertelt met duidelijk plezier over zijn lange reis langs vele voetbalvelden en over zijn per 1 april afzwaaien als wedstrijdsecretaris. Nee, dat is geen grap.

Kleurrijke fotogalerij. Het complete gezin Van der Heijden, met Christine, de vrouw van Peter (‘De broer van Christine’s moeder was Cor van ’t Hart, stopperspil van het Nederlands Elftal), de dochters Lisa en Joyce en kleinkinderen Raf en Fayenne.

Peter, Paul, George en Erik, vier voetballende broers. Alice, Marijke, Jacqueline en Joke, een kwartet sportieve zussen, jazzdanseressen en jazzdancedocenten die in hun carrières nationaal het hoogste bereikten, het Nederlands Kampioenschap. Vader Ton van der Heijden, wethouder van Zoeterwoude, directeur van de Leidse wolfabriek Clos en Leembruggen, onbezoldigd actief in tal van organisaties, die ‘op zondag het vlees sneed’.

Peter van der Heijden voor de portretten van Joyce en Lisa: ‘Goeie voetballers krijgen dochters…,’ zegt hij bescheiden. Peter toont een frappante gelijkenis met Jan Wouters.

Moeder Jeanne, de rots in de branding, die met strakke hand leiding gaf aan het drukke volkje. Ze huisden in de kapitale woning aan de Hoge Rijndijk/Oranjelaan. De gezinsleden leveren voldoende stof voor een verhaal in meerdere afleveringen, een 5-luik.  LeidenAmateurVoetbal (LAV) houdt het op Peter, de hoofdrol is voor de oudste van het stel, met niet weg te poetsen bijrollen voor de drie broers die zich eveneens onderscheidden in de kleuren van Meerburg.

In het ‘museum’ van Peter van der Heijden kom je ogen tekort. Achter elke trofee gaat een verhaal schuil

Vissen, darten, biljarten

Dat hij keeper zou worden, wist Peter van der Heijden al toen hij zich op 11-jarige leeftijd schuchter aanmeldde als lid van rkvv Meerburg. Wie in Zoeterwoude Rijndijk woont, rooms-katholiek is, sluit zich – dat is vast pandoer – aan bij Meerburg. Hij blijkt een ‘aardje naar zijn vaartje’ te hebben. Op de middelbare school begint dat al. Hij wordt lid van de Commissie Evenementen.

Peter van der Heijden: ‘Met de sjaal van FC Den Haag op de foto? Dan ook die van Meerburg, mijn 1ste liefde.’

Fuifjes thuis en de Instuif hebben hun intrede gedaan. De Bonaventura wil niet achterblijven. Leerlingen mogen een meisje meenemen naar een disco-avond of een danspartijtje met live muziek (The Spirit of St. Louis, The Runaways, Danny & The Flying Arrows).

Peter van der Heijden bezocht diverse concerten van The Rolling Stones

Veel tijd om zelf een meisje te vragen, een dansje te wagen, of  te schuifelen heeft de tiener nauwelijks. Er moet van alles worden geregeld. Hooguit snoept hij achter de schermen voorzichtig een kusje, intussen op de klok loerend.

Het markante huis aan de Hoge Rijndijk/Oranjelaan waar Peter van der Heijden, zijn 3 broers en 4 zussen zijn opgegroeid.

,,Ik moest en zou om 22.00 uur thuis zijn”, herinnert Peter zich levendig. ,,Mijn moeder was daar heel streng in.” Dan te bedenken dat zo’n schoolfeest om half tien ten einde was en er nog opgeruimd diende te worden. Peter troont de twee LAV-afgevaardigden mee naar 2-hoog, naar zijn ‘museum’. Museum, daar is niets te veel mee gezegd. Daar blijkt pas hoe uitbundig hij ook andere sporten bedrijft. Natuurlijk, voetbal voert de boventoon. Glimmende bekers, dikke medailles, vaantjes en sjaals sieren de ruimte. Daarnaast alles over vissen, de passie van de Zoeterwoudenaar. Hij mag graag vissen op snoek en steur, en allerlei roofvissen, een populaire stroming binnen de sportvisserij. Spinhengels, dropshotten, fireballs en loodkoppen zijn geen geheimtaal voor hem. Het is er allemaal te zien.

Een opgezette snoek, ooit gevangen door vader Ton van der Heijden; een pronkstuk

Darten, nog zoiets, Peter is er gek van. Hij initieerde ook de dartsafdeling bij Meerburg. Hoe ver zijn missioneringswerk gaat? Heel ver. ,,Mijn kleinzoon Raf die net 5 jaar is geworden, is erg geïnteresseerd in het pijltjes gooien. Speciaal voor hem heb ik minipijltjes gemaakt van een spijker, hem geleerd hoe hij zijn voeten bij het gooien moet zetten en de 1ste beginselen van darts bijgebracht.”  Net hoorbaar, zegt hij: ,,Een talentje is hij, dat rakkertje.” Vissen, darten en biljarten, daar mag Van der Heijden zich graag mee bezighouden. Hij is lid van twee visverenigingen,  bestuurslid van een dartsvereniging, lid van een biljartclub en is er ook als vrijwilliger actief bij het organiseren van wedstrijden, toernooien en festiviteiten. In al die disciplines levert hij prestaties, die vaak een kreet als ‘nou, nou’ ontlokt.

Het gevecht met de steur is in het voordeel van Peter van der Heijden beslist
Voetballen, vissen, darten en biljarten zijn de passies van de gelouterde keeper. Hij ving ze met bossen, die kanjers. In het midden staat vader Ton van der Heijden; hij haalde de krant met deze hem gevangen snoek, een kanjer.

Promoties en Kampioenschappen

,,In mijn 1ste jaar als trainer van Meerburg, in 1966, behoorde Peter tot mijn groep”,  vertelt Jan Lovink. ,,Hij was gedreven, had een winnaarsmentaliteit.” Van der Heijden is ook de eerste speler van Meerburg die onder Lovink profvoetballer werd. Dat klopt wel, knikt Peter. ,,Ik ben daarna ook nog een tijdje keeperstrainer geweest bij Roodenburg, de club waar Jan Lovink al jaren geweldig werk doet.” Lovink verliet gefrustreerd de club.

Peter van der Heijden met het boek ‘De roemrijke geschiedenis van rkvv Meerburg’, de meest gedetailleerde historische  beschrijving van een voetbalclub. De schrijver Jan Zandbergen overleed door een auto-ongeluk enkele dagen voor de presentatie van zijn levenswerk.

In het fraaie boek De roemrijke geschiedenis van rkvv Meerburg 75 jaar Meerburg Historie, geschreven door Jan Zandbergen, is de brief opgenomen waarin Jan zijn vertrek motiveert: ,,Men laat je maar aanrommelen. Een jeugdtrainer wordt bij Meerburg gezien als een bezigheidstherapeut.” En verder: ,,Bestuur, u moet een jeugdtrainer als een vakman zien aan wie u ruim 200 jongeren toevertrouwt. Hopelijk gaat mijn opvolger niet ten onder in de woestijn, de modder of het duister.” Stevige woorden van Jan, die algemeen als mild bekend staat. Het is goed gekomen tussen Jan en Meerburg. Zijn ‘les’ hebben ook andere verenigingen zich ter harte genomen.

Meerburg promoveert naar de 4e klasse. Staand v.l.n.r: Bart van Cromvoirt, Ger Straathof, Helmuth van Veen (trainer), Peter van der Heijden, Thijs de Witt, Han Paulides, Henk  Broerse, Loek de Jeu, Hein Klein (elftalleider), Peter Romijn; gehurkt v.l.n.r.: Tom Wijers, Bert de Lange (grensrechter), René Meijer, Bert de Ruiter, Paul van der Heijden, Joep Duindam, Jan Zandbergen, Cees de Rooij

Over modder gesproken. In een later stadium vertrokken trainers als Mat Kantebeen en Hennie de Klerk. Hun reden: Meerburg beschikte niet over een veld waarop in alle redelijkheid  getraind kon worden. Peter kent al die verhalen en zegt dat het velden- en baggerprobleem allang historie is. Hij blikt liever terug op de kampioenschappen en promoties van Meerburg. Het 1ste promoveert in 1979 naar de 4e klasse KNVB. ,,Mijn broer Paul scoorde in dat seizoen 22 doelpunten, Cees de Rooij, onze huidige voorzitter, en ik elk één keer uit een pingel. Ik schiet ze er nooit in, ik moet ballen tegenhouden.”

Alles wat Peter v/d Heijden voor Meerburg heeft gedaan maakt hem tot Erelid, een terechte onderscheiding. Mannen als onder meer Cees de Rooij en Rob Hogenelst ontvingen eveneens deze ‘eeuwige roem’.

In diezelfde jaargang gebeurde er iets bloederigs. Peter vertelt: ,,Bij een hoge voorzet voor mijn doel haal ik nogal stevig uit en ram samen met de bal ook Thijs de Witt in het gezicht, drie tanden in het gras. Hij heeft de wedstrijd uitgespeeld, slissend, dat wel.” Voor het nieuwe seizoen, met tegenstanders als ADO, ASC, SJC en Laakkwartier, speelt Meerburg een erewedstrijd tegen de profs van FC Den Haag. Het wordt 2-8. Voor Meerburg schieten  broer Paul en Bert de Ruiter raak. De scouts van de Haagse profclub schrijven een positief rapport over Peter. ‘Een interessante doelman,’ staat er te lezen, ‘beheerst vele facetten van het vak.’

Peter van der Heijden was er ontdaan van toen hij geheel onverwacht tot Erelid werd benoemd. De daarbij behorende bloemen gaf hij aan zijn vrouw Christine.

Feyenoord

Dat Peter ook eens gescout zou worden door Feyenoord is zo klaar als een klontje. De 1ste uitnodiging om een proefwedstrijd  te spelen slaat hij af. Meerburg heeft een cruciale promotiewedstrijd voor de boeg, de club heeft nu prioriteit. Deze opstelling van de doelman wordt zeer gewaardeerd in de Kuip. ‘Volgend jaar hoort U weer van ons’, krijgt Van der Heijden als reactie. U wordt in de brief met een hoofdletter geschreven. Dat klopt. De club van Rotterdam-Zuid laat weer een invitatie in de bus glijden en ditmaal rijdt de Rijndijker fluitend naar Feyenoord, waar ook de UVS-broertjes Van der Blom (Paul en Marcel) hopen op een contract.

Peters broer Paul, die ook is gevraagd, haakt af in later stadium. Hij geeft studie als reden op. Paul wil dierenarts worden; dat is hij ook geworden. Feyenoord heeft op niet al te lange termijn een keeper nodig, die de plaats van Eddy Treijtel moet innemen. Treijtel, die ooit bij een uittrap een meeuw uit de lucht knalde. Met Peter zijn er nog meer kandidaten opgeroepen. ,,Ik denk dat ik toen wel goed gekeept heb, maar niet goed genoeg, ik werd afgetest.” Hij heeft een en al lof over de wijze waarop Feyenoord hem heeft behandeld. ,,Keurig, hoe de teleurstelling voor mij draaglijk werd gemaakt.” Ook komt hij woorden tekort over FC Den Haag, dat hem meteen een contract voortoverde na de afwijzing door Feyenoord en de trainers Piet de Visser en Piet de Zoete.

Blessureleed

,,Het gebeurde in de 1ste helft van de wedstrijd FC Den Haag C tegen Sparta op het Kasteel”,  vertelt de voormalige goalie. ,,Danny Blind, in de kleuren van Sparta, breekt door en haalt onbesuisd uit naar mij. Vol de noppen op mijn knie. Ik hoorde ‘krak’ en wist meteen: hier is iets fout. Inderdaad, de dokter constateerde een dag later pas dat mijn knieschuif door midden was getrapt.”  En toen? ,,Ik heb de wedstrijd uitgespeeld. Ik weet het, het klinkt ongelooflijk. Speelde mijn beste wedstrijd bij Den Haag. De maandag erna ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Toen ik bijkwam uit de narcose was mijn hele been in het gips verpakt en zo heb ik zes weken thuis gezeten.”

Hoofdtrainer Piet de Visser heeft Peter in die moeilijke periode een paar keer van huis opgehaald en meegenomen naar wedstrijden. Zo bleef hij betrokken bij de groep. Piet de Zoete is een andere trainer van ADO Den Haag, met wie Peter nauw heeft samengewerkt. Piet en Peter waren toen de beste vrienden. ,,Er was voor de C-selectie amper een keeperstrainer toen ik bij FC Den Haag onder contract stond. De Zoete vond daar iets op. Dat ging zo: ,,Ik moest anderhalf uur voor de training op het veld staan. Piet gaf mij een dik uur speciale training. Dat ging er stevig aan toe, kan ik je wel vertellen. Daarna moest ik van Piet gaan douchen, droge kleren aantrekken en meetrainen met de anderen. Dat is een kolossale leerschool voor mij geweest.”

Wie met een keeper praat, wil ook zijn handen zien. Dat zijn doorgaans kolenschoppen. Niet die van Peter. Hij is gezegend met lange, slanke vingers. Maar wat is er gebeurd met vingers van de linker- en rechterhand? ,,Allereerst had ik een pink gebroken. Ik tapete die gewoon in en speelde weken verder. Niks aan de hand, dacht ik. Een paar weken later bleek ‘ie’ gebroken te zijn. Kon niet meer gezet worden in het ziekenhuis. ,,Je komt er wel laat mee”,  zeiden ze daar. Heb het toen maar zo gelaten. De pink wijst nu in een afwijkende richting. Van der Heijden houdt nu de linkerhand omhoog en legt uit: ,,Aan het eind van mijn tijd als keeper bij Meerburg, ik was 43 jaar, speelde ik met het 3e tegen DoCoS. Daar raakten twee vingers uit de kom. Het was mijn laatste redding van mijn carrière. In die periode zat ik ook nog op de bank bij Meerburg 1 als reserve.” Van der Heijden haalt de schouders op en vult de glazen bij. Het was toen genoeg  geweest en zijn formidabele keepersloopbaan werd afgesloten.

Op de Bloemerd:  RCL tegen Rijnsburgse Boys. Peter van der Heijden (1 meter 80) weet de kopstoot onschadelijk te maken. Op de achtergrond kijkt Marcel Brasker namens RCL geconcentreerd en tevreden toe.

‘De spuit erin’, is ook een vaak gehoorde kreet bij voetballers. Peter kan er over meepraten: ,,Het was in de wedstrijd Rijnsburgse Boys-RCL. Ik had een blessure overgehouden na de bekerwedstrijd FC Den Haag-RCL. Had overal pijn, vooral in mijn zij. Ik wilde hoe dan ook spelen, mijn kameraden niet in de steek laten en vroeg de dokter mij een spuit te geven. Dat deed hij links in mijn zij. Ik het veld op, maar ik durfde niet te duiken, was bang en zei dat ook. ‘Duiken, verdomme, duiken’, riep de dokter. Ik duik en verdraaid, ik voel niks.’  Lekker gespeeld toen. Toen hij die avond ging stappen, voelde hij zich steeds lichter, alsof hij op wolken liep. Een heerlijk avondje werd het. Door de morfine? ,,Ik heb het nooit gevraagd en ook nooit meer bij de hand gehad.”

Jong FC Den Haag (links). Zittend v.l.n.r.: Peter van der Heijden, Jan Plaizier, John Theunissen, Gerard van der Mark, Gideon Lansink, Peter van der Zwan; 2e rij v.l.n.r.: Rob Wijnstok (scout en 2e trainer), Peter Boekstein, Henk Regeer, Ab van Garderen, Frank Dekker, Ton van der Tuyn (verzorger); 3e rij v.l.n.r.: Fred Beakers, Ron Seliers, Aad van Bergen Henegouwen, Edwin Purvis, Ronald van Dijk, John Kempeneers.

De eisen waar een keeper, vindt hij, minimaal aan moet voldoen zijn: klemvastheid, snelle reflexen, sprongkracht en timing. Hoe zit het wanneer een keeper met een knie naar voren meester van de bal wil worden, dat is toch levensgevaarlijk voor aansnellende spelers? ,,Dat is toegestaan, de keeper mag, nee: moet zichzelf beschermen.” Waar denkt Van der Heijden nog met plezier aan terug? ,,Aan veel”, lacht hij. ,,Toen er nog amper kleedkamers waren bij Meerburg en geen douches, wasten we ons in een langgerekt soort trog met 4 kranen. Dat is nu onvoorstelbaar. Een nieuwe jongen in het elftal legden wij daar in, als een soort ontgroening.” Meerburg is een echte dorpsclub, dat is kracht, vind jij dat ook? ,,Dat klopt. Iedereen kent iedereen. Dat is weleens anders geweest. Meerburg wilde hogerop en haalde zes gasten van buiten, die  betaald werden. Dat werkte niet, de club is er bijna failliet aan gegaan.”

De ontmoeting tegen dorpsgenoot SJZ is altijd beladen. ,,Ook dat is waar, maar je moet het niet overdrijven. Er waren tijden dat er 1500, 2000 mensen langs de lijn stonden. De zeeën gingen hoog, maar na afloop dronken we een biertje met elkaar.” De laatste derby was vorig jaar, tijdens de lockdown. Zonder publiek werd  het 2-4 voor die dorpers.  Ballen weg stompende keepers, dat zie je steeds meer? ,,Dat klopt. Dat stompen doen ze uit angst.” Angst? ,,Ja, angst om de bal te laten glippen, denk ik.” Hij neemt een slokje van de jus d’orange: ,,Ooit in mijn RCL-periode werd er een pingel op mij afgevuurd, richting kruising. Ik zweef naar de bal en pak ‘m met beide handen klem. Ik wou dat ik van dat moment een foto had. Dan had ik kunnen bewijzen dat ik geen stoere taal uitsla.”Hij gniffelt en grinnikt en zegt, met de nodige zelfkennis: ,,Ik heb heel wat uitgevreten in mijn leven.”

1984. De hoofdmacht van RCL is doorgedrongen tot het NCRV-Lustrumtoernooi. Radiocommentaar Jaap Bax nam beladen met opnameapparatuur interviews af in de kleedkamer. Staand v.l.n.r.: Rinus Rijnsburger (elftalleider), Peter van der Heijden, Kees Ruis, Pierre van Gemerden, Dick van der Bijl, Ruud Boendemaker, René Kamminga, David Brandt, Bram Brandt, Jan Dahrs (trainer), Piet van Leeuwen (teamarts); gehurkt v.l.n.r.: Hugo Minderhout, Peter Siera, Eric van Doeselaar, Ben Heemskerk, ?, Rob Sterk, Ab Braat.

Foto’s en krantenknipsels: Peter van der Heijden

Actuele foto’s: Hennie Kanbier

Mede met dank aan José Versteegen en Jan Lovink

Het team van RCL dat op de Bloemerd in een oefenwedstrijd in het veld kwam tegen Ajax, met o.m. Ronald Koeman, Sonny Silooy, Frank Rijkaart. Staand v.l.n.r.: Ab Braat, ? (reservekeeper), Peter van der Heijden, Ruud Boendemaker, Peter van Wezel, Kees Ruis, Pierre van Gemerden; gehurkt v.l.n.r.: Sieto Schalkers, Ben Heemskerk, Dick van der Bijl, Hanno van Breughel, René Kamminga.
Toernooiwinst. De beker met de grote oren pronkt in de prijzenkast. Staand v.l.n.r.: Pierre van Gemerden, Hans Braat, Koos Haneveld, Ab Braat, René Kamminga, Bob van Bohemen, Cees Ruis, Theo de Waard (trainer); gehurkt v.l.n.r.: Thijs Bruna, Ben Heemskerk, Peter van der Heijden, Sieto Schalkers, Dick van der Bijl, Eric Doeselaar, Peter Siera.
De RCL-A-selectie, spick ’n span. Staand v.l.n.r.: Piet van Leeuwen (teamarts), Ton Rozendaal (masseur), Koos Haneveld, Dick van der Bijl, René Kamminga, Peter van der Heijden, Jaap Visser (reservekeeper), Kees Ruis, Theo de Waard (trainer), Rinus Rijnsburger (elftalleider); gehurkt v.l.n.r.: Bob van Boheemen, Pierre van Gemerden, Henk van der Nat, Sieto Schalkers, Thijs Bruna, Eric van Doeselaar, Hans Braat, Peter Siera.
Peter van der Heijden draait het schijfje nog geregeld: ‘RCL een club van klasse’, gezongen door de 1ste elftalspelers, een koor van de supportersvereniging en de Lenco’s, de makers van de meezinger. Op deze klanken komen de matadoren nog altijd het veld op.
1975. Spelers van Meerburg, hun dames, bestuur en leiders gaan op bezoek in Duitsland bij SV Spabrücken. Tijdens het sportieve weekend wordt gespeeld tegen de plaatselijke vedettes. Grensrechter Bert de Lange vraagt scheidsrechter Helmut Winter bij de groep te komen. Gehurkt v.l.n.r: Jan Zandbergen, Peter van Steijn, Cees de Rooij, Ger Straathof, Joep Duindam, Paul van der Heijden, Han Paulides, Peter van der Heijden, René Meijer, Loek de Jeu, Peter Romijn.
Kampioen van seizoen 1976-1977. Staand v.l.n.r: Ben Nohlen (trainer), Peter Romijn, Piet van Zaal (bestuurslid), Bert de Ruiter, Jan Zandbergen Jzn., Peter van der Heijden, Thijs de Witt, Paul van der Heijden, Ger Straathof, Bob Groenendaal, Hein Klein (elftalleider); gehurkt v.l.n.r.: Cees de Rooij, René Meijer, Loek de Jeu, Han Paulides, Jan Klein, Bert de Lange (grensrechter).

Avatar
Bevlogen, kent vrijwel elke Leidenaar, al lang journalistiek actief, interviewt sinds 2014, nestor van de redactie, lieve opa, graag gezien. 'Oude clubhelden", zijn ding!