Het is geen vrolijk verhaal dat Ronald Mink van Sporting Leiden afsteekt als hem naar het seizoen 2021-2022 gevraagd wordt. Een steeds terugkerend verhaal is dat van corona en hoe het virus de hele maatschappij in negatieve zin beïnvloedt. Ook in zijn werk als assistent-teamleider Logistiek bij het Alrijne ziekenhuis wordt hij dagelijks met de gevolgen geconfronteerd.

,,Er werden al twee wedstrijden afgelast vanwege besmettingen waardoor we pas zeven keer gespeeld hebben. De laatste maal dat we mochten ballen was op zes november. Dat is al weer zes weken terug. En wanneer we weer aan de bak kunnen? Geen idee. De nieuwe variant zorgt voor zoveel onzekerheid. In het meest gunstige geval, iets waar ik niet echt in geloof, zouden we eind januari kunnen gaan trainen. Om weer competitievoetbal te spelen moet je minimaal een week of vier trainen en dan een paar oefenpotjes spelen. Dan praat je op zijn vroegst over half maart. Wij moeten nog zeventien wedstrijden spelen, dus reken maar uit. Ik hoop het wel hardgrondig, want dit is misschien wel dodelijk voor de clubs. Sporting werd altijd geroemd om de gezelligheid, en terecht trouwens. De club mist nu al maanden de inkomsten van de kantine en vooral in deze maand gebeurt er normaal gesproken zoveel: de kerstborrel, het kerstrad, nieuwjaarsreceptie en nog veel meer. Hoe houdt een vereniging dat vol vraag je ja af.” Deze gedachtegang tekent de betrokkenheid van de middenvelder die verder kijkt dan voetbal alleen.

Premier League tickets

Over het seizoen zelf kan Mink (op foto uit tegen VVC) kort zijn: ,,Rommelig. We hadden al een kleine selectie en toen er een paar spelers afhaakten werd het wel erg krap. Met een groep van een man of zeventien kun je dat amper opbrengen. Door blessures moest onze trainersstaf bijna wekelijks improviseren. Mede daardoor waren we  dan ook niet bij machte tegenstanders onze wil op te leggen. Zeker bij ploegen die zich ingroeven lukte het ons niet door te drukken. Tegen FC Oegstgeest speelden we knap, maar die 2-2 was wat mij betreft te weinig. Datzelfde geldt voor de wedstrijd tegen TAVV. Dat was een heerlijke pot, maar ook hier deden we ons tekort met een gelijkspel. Oudewater is wat mij betreft kampioenskandidaat nummer een, maar die hadden ook de grootste moeite met ons. Met de 1-0 zege mochten ze in de handen knijpen. Als je spelers als Rick Arnoldus, Jordy Heemskerk en Sipan Khalid in de selectie hebt kun je rustig van kwaliteit spreken. We hadden in principe best een rol van betekenis kunnen spelen die seizoen. Dat was ook ons uitgangspunt in september. Het mocht niet zo zijn tot nu toe en ik ben gewoon heel somber voor wat betreft de rest van  het programma. Wellicht dat een halve competitie nog mogelijk is.”

Om het verhaal niet in mineur te laten eindigen gaan we nu over tot de uitreiking van de Ballon D’Or. Mink aarzelt geen seconde: ,,Die gaat naar onze trainers Huig Jan Heeringa en Cor Varkevisser. Dat zijn twee geweldenaren voor de groep. Ja, ze hebben het hart op de tong en dat kan nog wel eens hard overkomen, maar het is wel zo eerlijk. Zij motiveren ons en kennen het klappen van de zweep. Een voltreffer wat mij betreft en ze verdienen de prijs volledig.”

Sporting Leiden (za) in cijfers:

Ranglijst: 7-6-10-12 (12e)

Thuis: 4-2-3-7 (12e)

Uit: 3-4-7-5 (10e)

Grootste en enige zege: VVC (0-3)

Grootste nederlaag: Aarlanderveen (0-3)