vrijdag, mei 24, 2024
HomeUit de oude doosOude clubhelden‘Uit onze buurt kwamen de meeste en beste keepers van Leiden’

‘Uit onze buurt kwamen de meeste en beste keepers van Leiden’

-

Rinus de Bruin wilde als 7-jarig ventje al keeper worden; zoon Ron heeft zijn voetbalcarrière aardig lang vol kunnen houden.

Met zijn 76ste jaar is Rinus de Bruin niet de jongste overgrootvader van de stad. Tot de ‘jonkies’ in die categorie hoort hij wel degelijk. Zoon Ron is 51 jaar en al 16 jaar samen met Priscilla en al opa van kleindochter Jacky en vader van 3 zoons en 2 (cadeau) dochters. Hij zegt met zekerheid te kunnen stellen beslist de ‘pupil’ onder de opa’s te zijn. Rinus en Ron zijn trots op hun status, beiden jong genoeg om nog volop actief te zijn op het voetbalveld en daar buiten en zich druk te maken over Roodenburg en over de helaas ten grave gedragen GHC, waar ‘hun’ De Sleutels als fusiepartner was ondergebracht.

Het jeugdige paar dat elkaar op 5 juli 1964 het jawoord gaf. Nel is 17 en Rinus 18 jaar. Bij Pander aan de Breestraat werd deze foto gemaakt. Het stel ging in de Vogelbuurt wonen, op de 1ste etage van de melkwinkel van pa en ma L’Ecluse, de ouders van Nel. Een huwelijksreis zat er niet in, er moest gewerkt worden.

De rollende Leidse rrrrr klinkt enthousiast wanneer vader Rinus en zoon Ron vertellen over hun niet onopgemerkt gebleven rollen in de Leidse voetbalwereld. Het wordt een lange, enerverende avond, die begint met het NOS Journaal van 20.00 uur en wordt afgesloten met hetzelfde journaal, maar dan om 24.00 uur. Gelukkig staat het geluid uit. Wanneer de verslaggever van LeidenAmateurVoetbal (LAV) zijn pyjama had meegenomen, zou hij daar nu nog zitten te praten. Moeder Nel heeft om half 11 het echtelijke bed opgezocht (‘Dat is mijn tijd, al jaren’), nadat ze een megaschaal met kaas, worst, nootjes, rode/witte radijs heeft neergezet, met de woorden: ‘Altijd lekker bij een biertje.’ Nel kent haar in de boter gebraden pappenheimers.

Vader Rinus: ’Ron, jij kon niet tegen onrecht, daarom liep je tegen gele kaarten aan.’ Zoon Ron: ‘Waar ik nu sta, heb ik aan jou te danken. Dat is prachtig. En: Zet nou eens door en zorg voor nieuwe knieën. Voor dat advies zal je me later dankbaar zijn.’

De ontmoeting met de enthousiaste, uitbundig pratende en aanstekelijk lachende Rinus de Bruin begint in De Winkelhof, het winkelcentrum in Leiderdorp. Daar staat Jeffrey van As, de voormalige profvoetballer met een imposante staat van dienst, een opvallende persoonlijkheid. Groot en geblokt is hij, hem zie je niet gauw over het hoofd. Kortom, hij is aanwezig. ‘Zo Jeffrey, weer in het land?’  vraag ik hem. Een nogal naïeve begroeting, ik zie hem toch staan. Niet helemaal dom. Van As is zijn liefde achterna gegaan en woont in het Limburgse land. Hij gaat op bezoek bij zijn moeder en heeft een doos bonbons voor haar gekocht. La Bohème. Jeffreys moeder heeft namelijk smaak.

De KNVB onderhield contact met Ron de Bruin. Met name de Tuchtcommissie stuurde hem met een zekere regelmaat een brief naar aanleiding van aanvaringen met de man-in-het-zwart. ‘Ik zocht vaak de grenzen op,’ zegt hij nu. ‘Dat klopt wel.’

Ik geef een warme hand aan de man en vrouw die met Jeffrey staan te praten. Zegt Van As, de man, wiens blauw/zwarte voetbalwieg in Noord stond: ‘Dit zijn Rinus en Nel de Bruin, heb je Rinus al eens geïnterviewd voor jullie website? Hij heeft veel te vertellen.’ Lang verhaal kort. Ik noteer Rinus zijn 06 en we maken een afspraak. ‘Cees, je krijgt er twee voor de prijs van één. Mijn zoon Ron komt er ook bij.’ En zo zitten we op een gure maandagavond in het onlangs betrokken appartement van Rinus en Nel, in het Leiderdorpse Leyhof.

Kersttoernooi van Roodenburg, ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan. Staand v.l.n.r.: Cor Lens, Sam den Os, Wim Pikaar, Hennie Kluivers, Hans Tisseur, Ben Houthof. Gehurkt v.l.n.r.: Ron de Roode, Rob Ouwersloot, Rinus de Bruin, die ook zitting had in de Jubileumcommissie.

Een buurt met keepers

‘Zullen we poten?’ Rinus straalt bij de herinnering. ‘Wanneer wij vroeger in de straat gingen voetballen, moest er eerst gepoot worden. We liepen hele of halve voeten naar elkaar toe, soms op de tenen. Wie de voeten wist aan te sluiten aan elkaar, mocht het doel kiezen, de andere partij trapte af. Van tossen hadden wij nog nooit gehoord.’

De doelen werden met krijt aangegeven en de inderhaast uitgetrokken jacks dienden als doelpalen. ‘Dan was het gaan met de banaan.’ Er werd op straat gevoetbald in de Prins Frederikstraat, waar Rinus was geboren en getogen, in de Willem- en Molenstraat, een buurt waar bijna geen auto’s stonden geparkeerd. ‘Ik wilde altijd op doel staan, keepen vond ik stoer.’

Aan de vooravond van de seizoenen 2011-2012, 2012-2013 en 2013-2014 bracht Roodenburg presentatiegidsen uit. Prachtig van vormgeving, rijk van inhoud, ware visitekaartjes van de club. Deze fraaie foto van de complete selectie, de staf en hoofdsponsoren maakte het hart van dit glanzende drukwerk van Drukkerij De Spartaan (Bert Jansen) tot een bewaarexemplaar. Bovenste rij v.l.n.r.: Frans Klein en Wilco Penseel (elftalbegeleiders 2e elftal), Victor Leonora, Glenn van Weeren, Henk de Nobel, José Monfils, Vincent de Vos, Roy Klein, Mike Smit, Benyounes Rhioues, Wesley Lancel, Rinus de Bruin en Fer van Kampen (elftalbegeleider 1ste elftal); middelste rij v.l.n.r.: Wim Eradus (keeperstrainer), Idris Pakasa, Diego Ouwerkerk, Hendrik Boelee, Ricardo van Oeveren, Andy van der Meulen, Patrick Heijmans, Mike Armitage, Ton Smit, Mohammed Zirar, Robin van Wieringen, Alex Jansen (Rik van der Wel (verzorger/hersteltrainer; voorste rij v.l.n.r.: Marcel Langerak, Erwin Verkuylen Patrick van Iterson, Kamal Belkema, Nouri Essaoui (assistent-trainer), hoofdsponsors Bas Regeer en Tom Holswilder, Patrick Kamperveen (hoofdtrainer), Robbie Selier, Michael van Kooperen, Wesley Schreuder, Martin Verkuylen, Mohammed Abouri. Op de foto ontbreekt Dennis Buyn.

Waar kwam de liefde voor die weinig benijdenswaardige plek vandaan? ‘Door Van Putten. De ouwe Koos van Putten stond in de goal, zijn zoon – ook Koos – keepte bij UVS, kleinzoon Koos had dezelfde genen. Bob, 4e generatie Van Putten stond ook tussen de palen. ’ Bij die vier bleef het niet, vervolgt hij: ‘Bij ons in de buurt woonden Wim van As, keeper bij Lugdunum en ook Mat Keereweer. Ja hoor, ook keeper en wat voor één! Mat was mijn grote voorbeeld. Ik had ontzag voor hem.’

Broederlijk naast elkaar, thuis maar ook vaak onderweg. Koeriersopdrachten ver van huis (Parijs, Kopenhagen, Brussel) doen Rinus en Ron de Bruin samen, ze wisselen elkaar achter het stuur af.

Later, toen Rinus bij Roodenburg ging voetballen en zo hard trainde om zijn ambitieuze doelstelling te halen, namelijk in het eerste elftal keepen, kwam hij Mat Keereweer weer tegen. ‘Dan kun je acht uur per dag trainen, elke avond vroeg naar bed gaan en alle lolletjes in het leven laten schieten, maar Mat zou ik nooit uit het elftal keepen, een bij voorbaat verloren zaak.’

Op dat moment komt Ron binnen, hij heeft een koeriersbedrijf, RDB Koeriers, bestaat al 25 jaar en loopt als een trein. ‘Een familiebedrijf, hè,’ zegt hij, terwijl moeder Nel een geurige kop koffie voor haar oogappel neerzet. Familiebedrijf? ‘Ja, familiebedrijf. Mijn twee zonen rijden, mijn moeder en mijn vader, wanneer ze nodig zijn en dat zijn ze. Ikzelf ook natuurlijk. Bij een familiebedrijf weten de klanten dat je net even harder je best doet, net even meer service biedt dan bij diensten met personeel. RDB Koeriers staat dag en nacht klaar, 24/7.’

Samen op de bank, een hecht trio. Moeder Nel, vader Rinus en zoon Ron trekken samen – met de zonen van Ron – op in het familiebedrijf RDB Koeriersdienst.

Ron voetbalde bij Roodenburg, De Sleutels, Lugdunum en weer Roodenburg, behaalde met Patrick Kamperveen en beste maatje Henk Buyn het diploma Oefenmeester 3. Tegelijk met zijn diploma Gymleraar, pakte Ron certificaten Sportmassage, Skiën, Boksen.

Vader en zoon

De Bruin senior volgde Ron als elftalleider op diens reis langs de clubs. Geen verrassing is Rons uitspraak: ‘Waar ik nu met mijn bedrijf sta heb ik te danken aan mijn vader.’ Gevolgd door: ‘Mijn vader is de beste elftalleider die een club zich maar kan wensen.’ Pa Rinus glimt. Hoezo de beste? ‘Hij staat tussen de spelers, voelt als het ware hoe ze zich voelen en wat de trainer van hen kan verwachten.’ Dat niet alleen: hij zorgt ervoor dat de kleren pico bello klaar liggen, kraak helder, messcherp opgevouwen, met de kousen bovenop. ‘Maar pa laat zich niet piepelen, hè,’ merkt Ron op. ‘Na de wedstrijd moeten de vuile kleren op hun plaats gelegd worden, niet op een hoop gegooid. Broekjes en shirts binnenste buiten, die worden de volgende week net zo vuil neergelegd. Wanneer iemand er wat van zegt, vertelt pa hoe hij het die lui heeft gezegd. Nooit meer een probleem.’

Gymleraar? Vergeet het maar.

Het gezegde ‘twee handen op één buik’ lijkt te zijn bedacht voor Rinus en Ron de Bruin. Twee mensen die het altijd roerend met elkaar eens zijn, is de betekenis ervan. Dat moet ook wel bij de Bruintjes. Opdrachten in het buitenland voeren ze samen uit. Parijs, Kopenhagen, Brussel, ze wisselen elkaar achter het stuur af. Bij dergelijke ritten kun je niet bakkeleiend, ruziemakend afleggen. De regelmatige rondjes ziekenhuizen door het land doen ze wel apart. Moeder Nel weet ’s avonds al waar ze de volgende ochtend handtekeningen moet verzamelen en documenten moet laten certificeren en legaliseren.

De klanten van RDB zijn divers, dat maakt het vak apart en interessant. Terug naar het voetballen en bladerend door de plakboeken van Ron, blijkt dat er regelmatig post uit Zeist kwam, van de KNVB. De als buiten het veld rustig bekend staande Ron, kon binnen de lijnen weleens de grenzen opzoeken. Dan waren er sancties van de grootste sportbond van het land. Iemand haken? Een waarschuwing. Nog twee waarschuwingen en de speler heeft een schorsing aan de broek. Iemand stevig onderuit halen, betekent ‘ga maar douchen’, drie wedstrijden waarvan één voorwaardelijk en de speler is twee weekenden vrij. De speler is Ron de Bruin. In beroep gaan werd er niet gedaan vanwege de 50 gulden die vooruit betaald diende te worden. Gulden? Dan praten we over de vorige eeuw.

‘Klopt,’ aldus Ron. ‘Mijn voetballoopbaan stopte halverwege 2007. Ik wilde gymleraar worden, behaalde mijn diploma’s en dacht aan het werk te kunnen. Niet dus. Gymlessen werden uit de roosters geschrapt, gymleraren  ontslagen. Nu komt men er achter hoe dom die beslissing is geweest. Veel jeugd komt niet aan bewegen toe, heeft de conditie minder dan een wijkagent en krijgt te kampen met obesitas.’ Daar stond Ron. Het geven van gymles en daarnaast lekker ballen stond hem voor ogen. Goede raad was duur. Wat te doen? Hij begon zijn RDB Koeriersdienst, vanuit huis. ‘Het runnen van een eigen zaak en voetbal was soms moeilijk te combineren, maar ik probeerde er toch altijd te zijn en even ontspanning te hebben.’

Het team van De Sleutels, winnaar van LAV’s Bledder Cup (editie 1). In de achterhoede v.l.n.r.: Michael v/d Broek, Fer van Kampen, Matthijs Noppe, Eelke Hillebrand, Ed Neuteboom; in de voorhoede v.l.n.r.: Patrick van der Graaf, Hans van Eijgen, Henk Buyn, Ron de Bruin.

Een voetballoopbaan in vogelvlucht

Dan te bedenken dat hij zo gretig met voetballen was begonnen. Bij de Ukkies van Roodenburg. 1979, hij staat voor het eerst in de krant. De Leidse Courant. De F-junioren hebben een bal gewonnen van Sporthuis Wout Bergers. Ron staat kou te kleumen met Remco den Os, Paul Pikaar, Jeffrey Riethoven, Peter Chaudron en andere jongens, die later van zich doen spreken. Zijn eerste leiders zijn vaders, Sam den Os en Rinus de Bruin, ze staan wakend over de kudde in de camera te kijken. Ron doet als effie mee aan de winteractiviteiten op Noord en toernooien van school, bij UVS, vv Leiden en rent-zich-rot om de Kooi Cup.

‘Deze foto is gemaakt toen De Sleutels kampioen werd in seizoen 1993-1994,’ zegt Jan van Bemmelen (staand uiterst links). ‘Wil Henskens (staand 2e van rechts), Wim Coolen staat uiterst rechts, was de trainer, ik trainde het 2e en assisteerde Wil. De Sleutels werd kampioen en promoveerde naar de 4e Rinus de Bruin (staand 4e van links) was de elftalleider en Ron (hij staat links van de man die een watertje drinkt, haha) als centrale verdediger. Rinus? Een fijne man, hij lag heel goed in de groep. Ron, een voetballende verdediger op wie je altijd kon rekenen, ik vond Ron een fijne persoonlijkheid.’ Herken ook: Michel Houthof (gehurkt 3e van links) en Simon v/d Linden jr. (gehurkt 2e van rechts).

De jeugd van Roodenburg mag achter de schermen kijken van Feyenoord in de Kuip. Ron wordt E-tje, D-tje, C-tje en promoveert met de B-tjes naar de hoogste afdeling van het jeugdvoetbal in de leeftijd 14-16 jaar.  Patrick Kamperveen, Frans van de Wetering en Jeffrey van As worden direct overgeheveld naar de groep 16-18 jaar. Hoogtepunten? Ron komt los: ‘Met de landelijke A winnen van Ajax 2 en sensationeel verlies (2-3) tegen DWS. Later walsten de A’s met 2-0 moeiteloos over Quick Boys heen, Quick Den Haag (2-1) en RVC (4-0).

Roodenburg Jeugd bezoekt training spelers Feyenoord. Ze worden rondgeleid, ontmoeten trainer Hans Kraay sr en Ruud Gullit, bekijken de glimmende bekers en de honderden vaantjes, en zoeken in de kleedkamers ‘het plekje waar ze later komen te zitten’. Rinus de Bruin is de man met snor, naast Jan Groeneveld, de man met de witte sjaal. Jan was gérant in toprestaurants, waaronder Huis ter Duin en De Beukenhof.

‘Natuurlijk hebben we ook voetballessen gehad,’ tempert Ron de euforische stemming. ‘4-0 verlies tegen Lugdunum, 7-0 de bietenbrug op tegen RKAVV, 2-0 ten onder tegen ‘aartsvijand UVS.’ Dan roept Rinus: ‘UVS, noem die naam niet meer of ik haak af.’ Hij heeft de tijd meegemaakt dat Leidse clubs elkaar het licht niet in de ogen gunden. Die periode is inmiddels allang voorbij. Rinus knikt instemmend. Menig jaar nam De Bruin jr. deel aan het strafschoppentoernooi van vv Leiden. Hij stond tegenover Frans Hoek (nu keeperstrainer van het Nederlands Elftal), Stanley Menzo (Ajax), Jan Ruiter (Volendam), Rob Boersma (Haarlem). Het lukte eenmaal topkeeper Stanley Menzo driemaal te laten vissen. Het leverde de huidige koerier een glimmend bekertje op.

Rinus de Bruin: ‘Wanneer ik met een jeugdelftal bij RCL of UVS had gespeeld, ging ik na afloop de kantine niet in. Het flesje of patatje gaf ik ze op Noord.’ Dat was járen geleden, nu zijn er geen hard feelings meer.

‘Zaalvoetbal? Razend populair’

In de zaal hebben Rinus en Ron ook danig huis gehouden, met Rinus in het doel, later als coach. Met Bram’s Snackbar werden tot de verbeelding sprekende successen geboekt. Toen kwamen er wel namen binnen de lijnen. Een greep: Henk de Cler, Alex Redel, Jack Honsbeek, Patrick Kamperveen, Paul Pikaar. ‘Wij waren doorgedrongen tot de landelijke competitie, zo goed speelden we,’ weet Rinus nog helder. Bij toernooien werden de bekers mee naar Leiden genomen. Waar kan ik die nog te zien krijgen? De mannen halen hun schouders, ze weten het niet. ‘De ontmoeting van ons snackbarteam met De Sleutels kun je vergelijken met Feyenoord-Ajax,’ vertelt Rinus, ‘maar die derby hebben we nooit kunnen winnen.

Dragende krachten van zaalvoetbalteam Bram’s Snackbar. Ron binnen de lijnen en Rinus als de kundige coach, die zijn mannen tot grote prestaties aanvuurde.

Wat werd er toen ‘patatgeneratie’ geroepen.’ In het Leidsch Dagblad van 5 december 1996 zegt Paul Schlagwein (De Sleutels): ‘Het is altijd de dood of de gladiolen tegen Bram’s Snackbar. De bloemen gaan altijd naar ons. Haha.’ Maar ja, De Sleutels hebben Henk Buyn, Hans van As, Marcel van den Burg binnen hun gelederen. Het Kerst Zaalvoetbal Toernooi was in de jaren ’90 hét zaalvoetbalevenement van het jaar. In de Groenoordhal stond het drie rijen dik.

Het zaalvoetbalteam van Roodenburg dat het kampioenschap miste door een nederlaag tegen LISC (2-5), maar later alsnog de titel pakte door met 6-1 te winnen van LFC 2. Staand v.l.n.r.: Koos van der Steen (coach), Theo Buding, Wim Nieuwenburg, Jan Buding, Rob de Roo; gehurkt v.l.n.r.: Aad Passan, Rinus de Bruin, Bert de Zweiger.

Er moet eens onderzoek gedaan worden naar hoe het is gekomen, dat zaalvoetbal in een vrije val is terecht gekomen. De publieke interesse verflauwde, sponsors trokken zich terug, zouden dat redenen geweest kunnen zijn van de neergang? Ook hier moeten Rinus en Ron passen. Voetballers kregen gezinnen, bouwden aan hun maatschappelijke carrière, werden blessuregevoeliger, na iedere wedstrijd nog even met een paar biertjes aan de bar hangen werd ook minder. Het zou allemaal kunnen.

Zaalvoetbalteam Bram’s Snackbar, uitkomend in de afdeling Leiden. Wapenfeiten: 1989-1990 Kampioen 4e klasse, 1990-1991 fusie met hoofdklasser Medo, 1992-1993 winnaar LD Cup, 1994-1995 kampioen hoofdklasse. Staand v.l.n.r.: Bram Snoek (sponsor), Ruud Ipenburg, Patrick Kamperveen, Paul Pikaar, Wim Schröder (sub-sponsor); gehurkt v.l.n.r: Arjan van Berkel (grensrechter), Maurits Barends, Bouwe van Beelen, Michel Verver, Rinus de Bruin (coach). Niet op de foto: Alex Redel en Ron de Bruin.

Rinus: ‘Ik denk dat het een geldkwestie is geweest. Wij hadden een jaarbudget van 5.000 gulden, daar deden we wonderen mee. Om op niveau te blijven, was een verdubbeling van dat bedrag minimaal nodig, liever meer. Dat geld kon niet opgehoest worden.’ Wanneer de animo minder wordt, het publiek wegblijft en de kranten minder berichten, is een plus een al snel drie. ‘Zo is het,’ aldus Rinus, ‘en niet anders.

‘Moet je eens lezen, wat de krant toen schreef,’ roept Rinus de Bruin. Zaal- en veldvoetbal kregen veel aandacht toen er in Leiden nog drie dagbladen verschenen, plus een Leidse editie van het Vrije Volk.

Er wordt nog eens ingeschonken, een stukje worst gegeten en door de plakboeken gelopen. Kijk ‘ns, de Piet Boot Bokaal van De Sleutels, gewonnen door Quick Boys. Wat was voorzitter Barnhoorn nog jong. Bij Roodenburg kwam vorige week een delegatie van de Partij van de Arbeid op visite. Met een taart als blijk van waardering voor het wijkwerk van de club. ‘Lucky Ajax’ op bezoek bij De Sleutels, met Sjaak Swart (Ron: ‘Die man moet inmiddels toch honderd zijn’), met Piet Schrijvers (Rinus over zijn collega: ‘Wat een beer van een keeper was hij, helaas vorig jaar overleden’), Dick Schoenaker, Wout Holverda (ook helaas te jong overleden).

Het best verzorgde plakboek is van Ron de Bruin. Alles op volgorde en datum. ‘Dat ik dit allemaal heb meegemaakt,’ zegt Ron met enige verbazing. ‘Ik heb dit plakboek jaren niet ingekeken. Door jullie van LAV heb ik het weer te voorschijn gehaald.’

‘Ik weet het nog precies, ik speelde mee, we verloren met 1-5. We gaven goed partij, Henk Buyn had er een paar in moeten schieten, hij gleed als een aal door de verdediging.’ Eén foto mag beslist niet gebruikt worden. Leg uit, Rinus: ‘In 1997 promoveerden we met De Sleutels naar de vierde klasse. Dik verdiend wonnen wij van Koudekerk. Een spectaculaire wedstrijd met veel publiek. Bloemen op het veld, kratjes bier in de kleedkamer. Ronald Labordus liet zijn broek zakken en danste de samba, in zijn blote kont. Die foto kwam in de krant, dat had sponsor Pen voor elkaar gekregen. Barnhoorn wilde dat de hele oplage van de krant vernietigd zou worden. Dick krijgt altijd veel voor elkaar, maar deze pikante foto werd in duizenden huiskamers met gemengde gevoelens bekeken.’

Rinus en Ron kijken op: ‘Wie is daar aan de telefoon?’ Dick Barnhoorn, de voorzitter van De Sleutels/GHC. ‘Wat zegt ‘ie?’ We luisteren naar wat Dick zegt: ‘Ik heb een fijne tijd gehad met Rinus en Ron. Veel lol en veel succes. Rinus als een geweldig betrokken begeleider van het 1ste elftal en Ron vaak ‘man of the match’ en eenmaal 2e bij de verkiezing ‘Voetballer van het Jaar’. Er is toen een fijne vriendschap ontstaan die nog steeds voortduurt. Dat de ouwe gabbers van De Sleutels de Bledder Cup hebben gewonnen, verbaast mij niets. Klasbakken waren ze toen en nog steeds. Dag, moeder Nel.’

‘Mag  ik je nog even iets laten lezen?’ vraagt Rinus. Hij pakt er een knipsel bij Jeffrey van As, ook een ‘kind’ van Roodenburg, met een voetbalcarrière waar je alleen maar van kunt dromen (Ajax, MVV, NAC, ADO Den Haag) besluit een machtig mooi interview met Ruud Pattiapon in het Leids Nieuwsblad, naar aanleiding van Roodenburg 80 jaar, mei 2007, als volgt: ‘Geweldig vind ik wel dat Jan Lovink nog steeds bij de club zit.  Hij en Rinus de Bruin zijn wat betreft Roodenburg de twee belangrijkste mannen voor mij.’ Rinus kijkt trots. Dat mag hij, er is alle reden voor.

Foto’s en knipsel: Archief Ron en Rinus de Bruin, en Dick Barnhoorn

Actuele foto’s: Stan van der Meel

De selectie van De Sleutels werd seizoenenlang gesponsord door Lubbe Reizen. Hier staan de mannen getraind door Hennie Beerenfenger (staand 2e van links). ‘Van Hennie heb ik veel geleerd,’ vertelt Ron de Bruin (staand 5e van links).
Aanstormende jeugd van Roodenburg, getraind door Jan Lovink (staand rechts) en begeleid door Rinus de Bruin (staand links). Ron de Bruin (staand 3e van links), Henk Buyn (gehurkt 2e van links), Jeffrey van As (gehurkt uiterst rechts).
1994/1995. De selectie van De Sleutels, op de foto, zoals het hoort: pico bello gekleed, de haartjes netjes gekamd en een ereplaats voor de sponsoren naast voorzitter Dick Barnhoorn. Bovenste rij v.l.n.r.: Rinus de Bruin (elftalbegeleider), Marcel Nederhof (grensrechter), Hennie Siebert, Ronald Guldemeester, Matthijs Noppe, Bennie de Roo, Ferry van Kampen, Gé Tegelaar, Rob Groenendijk; middelste rij v.l.n.r.: Dries Schreuder (bestuurslid), Eelke Hillebrand, Afrim van Es, Ron de Bruin, John Erades, Rinus de Klerk (reserve keeper), Marcel Groenendijk, Siem v/d Linden jr, Patrick v/d Graaf, Ger van Hal, Wim Koolen (verzorger); zittend vlnr: Hennie Beerenfenger (trainer), Ed de Roo, Hans van Eijgen, Cees Lubbe (sponsor), Dick Barnhoorn (voorzitter), Hans Bos (sponsor), Michel Houthof, Ronald Labordus, Cees de Roode (assistent trainer).
Terug in de tijd. Diverse jochies maakten naam, anderen minder, maar iedereen had plezier. Staand v.l.n.r.: Dennis Lens, Marco Filippo, Marcel de Haas, Jeffrey van As, Ron de Bruin, Frans v/d Wetering, Rinus de Bruin; gehurkt v.l.n.r.: Maikel Verver, Edwin Gorthuis, Patrick Bavelaar, Peter van de Burg, Henk Buyn, Peter Chaudron.
Roodenburg 2011-2012. Technische staf en begeleiding. Links van onder naar boven: Nouri Essaoui (assistent-trainer), Frans Klein (elftalbegeleider 2e), Rik v/d Wel (verzorger & hersteltrainer); midden: Rinus de Bruin (elftalbegeleider 1ste), Wim Eradus (keeperstrainer); rechts van onder naar boven: Patrick Kamperveen (hoofdtrainer), Wilco Penseel (elftalbegeleider 2e), Fer van Kampen (elftalbegeleider 1ste).
Kampioenschap 3e elftal van Roodenburg. Staande v.l.n.r.: Willem Neuteboom (grensrechter), Peter van Houten, Chris Hillebrandt, er achter Isaac van Weerlee, Johan van der Bogaerd, Willem Ruis, René van Dijk, Co Jong (elftalcommissie), ?; gehurkt v.l.n.r.: Nico Jong, Rinus de Bruin, Per Crispijn, Fred Ouwerkerk, John Beekman, Martin Polman, Henk Prins.
Waar is de tijd gebleven, dat voetbalclubs bij speciale gelegenheden een Feestkrant uitgaven en die huis-aan-huis verspreidde? Lugdunum heeft dat gedaan, en UVS. Bij 60 jaar Roodenburg verscheen met dank aan vele adverteerders een Jubileumkrant, 44 pagina’s, in een oplage van 54.000 exemplaren. Rinus de Bruin schreef in de krant en wist – samen met anderen – de nodige advertenties binnen te halen.
Elk jaar organiseerden voetbalclubs wel een feestavond, met bal na. Dan werd er groots uitgepakt in De Burcht of De Stadsgehoorzaal. ‘Grootse’ herinneringen hebben Rinus de Bruin en zijn Nel aan de ‘grootse’ feestavond in Treslong in Hillegom. Een keur aan artiesten traden er op. Van 20.00 tot 02.00 uur, dat is een hele ruk. Accordeonisten, zangtrio’s, goochelaars, conferenciers reisden het hele land door en wisten het publiek mee te krijgen, ook en vooral bij het zingen van het clublied.

 

Must Read